X

محور اول: دريافت مطلوب خدمات سلامت حق بيمار است.

 

- ارائه خدمات سلامت باید:

1-1) شايسته شأن و منزلت انسان و با احترام به ارزش‌ها، اعتقادات فرهنگی و مذهبی باشد.

1-2) بر پايه‌ی صداقت، انصاف، ادب و همراه با مهربانی باشد.

1-3) فارغ از هرگونه تبعيض از جمله قومی، فرهنگی، مذهبی، نوع بيماری و جنسيتی باشد.

1-4) بر اساس دانش روز باشد.

1-5) مبتنی بر برتری منافع بيمار باشد.

1-6) توزيع منابع سلامت مبتنی بر رعایت ایمنی بیمار و عدالت و اولويت های درمانی بيماران‌ باشد.

1-7) مبتنی بر هماهنگی اركان مراقبت اعم از پيشگيری، تشخيص، درمان و توانبخشی باشد.

1-8) به همراه تأمين کليه امکانات رفاهی پايه و ضروری و به دور از تحميل درد و رنج و محدوديت های غير ضروری باشد.

1-9) توجه ويژه‌ای به حقوق گروه‌های آسيب‌پذير جامعه از جمله كودكان، زنان باردار، سالمندان، بيماران روانی، زندانيان، معلولان ذهنی و جسمی و افراد بدون سرپرست داشته باشد.

1-10) در سريعترين زمان ممکن و با احترام به وقت بيمار باشد.

1-11) با در نظر گرفتن متغيرهايی چون زبان، سن و جنس گيرندگان خدمت باشد.

1-12) در مراقبت‌های ضروری و فوری (اورژانس)، بدون توجه به تأمين هزينه‌ی آن صورت گيرد. در موارد غيرفوری (الکتيو) بر اساس ضوابط تعريف شده باشد.

1-13) در مراقبت‌های ضروری و فوری (اورژانس)، در صورتی كه ارائه خدمات مناسب ممكن نباشد، لازم است پس از ارائه‌ی خدمات ضروری و توضيحات لازم، زمينه انتقال بيمار به واحد مجهز فراهم گردد.

1-14) در مراحل پایانی حیات که وضعیت بیماری غیرقابل برگشت و مرگ بیمار قریب الوقوع می باشد با هدف حفظ آسایش وی خدمات ارائه گردد. منظور از آسایش کاهش درد و رنج بیمار، توجه به نیازهای روانی، اجتماعی، معنوی و عاطفی وی و خانواده اش در زمان احتضار می باشد. بیمار در حال احتضار حق دارد در آخرین لحظات زندگی خویش با فردی که می خواهد همراه گردد.


محور دوم: اطلاعات بايد به نحو مطلوب و به ميزان كافی در اختيار بيمار قرار گيرد.

 

2-1) محتوای اطلاعات بايد شامل موارد ذيل باشد:

2-1-1) مفاد منشور حقوق بيمار در زمان پذيرش

2-1-2) ضوابط و هزينه‌های قابل پيش بينی بيمارستان اعم از خدمات درمانی و غير درمانی و ضوابط بيمه و معرفی سيستم های حمايتی در زمان پذيرش

2-1-3) نام، مسئوليت و رتبه‌ی حرفه‌ای اعضای گروه پزشكی مسئول ارائه مراقبت از جمله پزشك، پرستار و ارتباط حرفه‌ای آن‌ها با يكديگر

2-1-4) روش های تشخیصی و درمانی و نقاط ضعف و قوت هر روش و عوارض احتمالی آن، تشخیص بیماری، پیش آگهی و عوارض آن و نیز کلیه اطلاعات تاثیرگذار در روند تصمیم گیری بیمار

2-1-5) نحوه ی دسترسی به پزشک معالج و اعضای اصلی گروه پزشکی در طول درمان

2-1-6) کلیه اقداماتی که ماهیت پژوهشی دارند

2-1-7) ارائه آموزش های ضروری برای استمرار درمان


2-2) نحوه ی ارائه اطلاعات باید به صورت ذیل باشد:

2-2-1) اطلاعات باید در زمان مناسب و متناسب با شرایط بیمار از جمله اضطراب و درد و ویژگی های فردی وی از جمله زبان، تحصیلات و توان درک در اختیار وی قرار گیرد، مگر اینکه:

  •     تأخیر در شروع درمان به واسطه ی ارائه ی اطلاعات فوق سبب آسیب به بیمار گردد. (در این صورت انتقال اطلاعات پس از اقدام ضروری، در اولین زمان مناسب باید انجام شود)
  •     بیمار علی رغم اطلاع از حق دریافت اطلاعات، از این امر امتناع نماید که در این صورت باید خواست بیمار محترم شمرده شود، مگر این که عدم اطلاع بیمار، وی یا سایرین را در معرض خطر جدی قرار دهد.

2-2-2) بیمار می تواند به کلیه اطلاعات ثبت شده در پرونده بالینی خود دسترسی داشته باشد و تصویر آن را دریافت نموده و تصحیح اشتباهات مندرج در آن را درخواست نماید.


محور سوم: حق انتخاب و تصميم‌گيری آزادانه بيمار در دريافت خدمات سلامت بايد محترم شمرده شود.

 

3-1) محدوده انتخاب و تصميم‌گيری درباره موارد ذيل می باشد:

3-1-1) انتخاب پزشك معالج و مركز ارائه‌كننده‌ی خدمات سلامت در چارچوب ضوابط

3-1-2) انتخاب و نظرخواهی از پزشک دوم به عنوان مشاور

3-1-3) شركت يا عدم شركت در هر گونه پژوهش با اطمينان از اينكه تصميم‌گيری وی تأثيری در تداوم و نحوه دريافت خدمات سلامت نخواهد داشت.

3-1-4) قبول يا رد درمان های پيشنهادی پس از آگاهی از عوارض احتمالی ناشی از پذيرش يا رد آن مگر در موارد خودکشی يا مواردی که امتناع از درمان شخص ديگری را در معرض خطر جدی قرار می دهد.

3-1-5) اعلام نظر قبلی بیمار در مورد اقدامات درمانی آتی در زمانی که بیمار واجد ظرفیت تصمیم گیری می باشد ثبت و به عنوان راهنمای اقدامات پزشکی در زمان فقدان ظرفیت تصمیم گیری وی با رعایت موازین قانونی مدنظر ارائه کنندگان خدمات سلامت و تصمیم گیرنده جایگزین بیمار قرار گیرد.


3-2) شرايط انتخاب و تصميم گيری شامل موارد ذيل می باشد:

3-2-1) انتخاب و تصميم‌گيری بيمار بايد آزادانه و آگاهانه، مبتنی بر دريافت اطلاعات كافی و جامع (مذكور در بند دوم) باشد.

3-2-2) پس از ارائه اطلاعات، زمان لازم و كافی به بيمار جهت تصميم‌گيری و انتخاب داده شود.


محور چهارم: ارائه خدمات سلامت بايد مبتنی بر احترام به حريم خصوصی بيمار (حق خلوت) و رعايت اصل رازداری باشد.

 

4-1) رعايت اصل رازداری راجع به كليه‌ی اطلاعات مربوط به بيمار الزامی است مگر در مواردی كه قانون آن را استثناء كرده باشد.

4-2) در كليه‌ی مراحل مراقبت اعم از تشخيصی و درمانی بايد به حريم خصوصی بيمار احترام گذاشته شود. ضروری است بدين منظور كليه‌ی امكانات لازم جهت تضمين حريم خصوصی بيمار فراهم گردد.

4-3) فقط بیمار و گروه درمانی و افراد مجاز از طرف بیمار و افرادی که به حکم قانون مجاز تلقی می شوند می توانند به اطلاعات دسترسی داشته باشند.

4-4) بیمار حق دارد در مراحل تشخیصی از جمله معاینات، فرد معتمد خود را همراه داشته باشد. همراهی یکی از والدین کودک در تمام مراحل درمان حق کودک می باشد. مگر اینکه این امر بر خلاف ضرورت های پزشکی باشد.


محور پنجم: دسترسی به نظام كارآمد رسيدگی به شكايات حق بيمار است.

 

5-1) هر بيمار حق دارد در صورت ادعای نقض حقوق خود كه موضوع اين منشور است، بدون اختلال در كيفيت دريافت خدمات سلامت به مقامات ذيصلاح شكايت نمايد.

5-2) بيماران حق دارند از نحوه رسيدگی و نتايج شكايت خود آگاه شوند.

5-3) خسارت ناشی از خطای ارائه کنندگان خدمات سلامت بايد پس از رسيدگی و اثبات مطابق مقررات در كوتاه ترين زمان ممکن جبران شود.

دی ان ان